Kærleiksland

Í dag tók ég mitt fyrsta eigindlega rannsóknarviðtal fyrir MA ritgerðina mína. Ég er í níðþungum kúrsi þar sem þessi aðferð er kennd, og sífellt hamrað á hversu mikil kúnst þessi viðtalstækni er. Ég eyddi svo öllum gærdeginum í að gera einhvern helvítis viðtalsramma, las fram og tilbaka bókina “Introduction to Qualitative Research Methods” eftir Steven J. Taylor og Robert Bogdan (sem kostaði btw. 10.000 kall), æfði mig fyrir framan spegil og stressaði mig almennt upp fyrir þetta.

Í morgun fór ég svo og tók viðtalið. Gæjinn sem ég talaði við var snillingur og sagði mér allt sem ég þurfti að vita og meira til án þess að ég þurfti nokkuð að hafa því að fiska upp úr honum. Ég notaði þennan viðtalsramma ekki neitt, þurfti ekki að nota þessar viðtalsaðferðir neitt og fór svo heim sæll og glaður með osom klukkutíma langt viðtal í farteskinu.

Takk fyrir ekkert, Steven J. Taylor og Robert Bogdan.

Ég var að renna í gegn um færslur síðasta árs og varð fyrir sárum vonbrigðum þegar uppgötvaði að ég ríma eiginlega aldrei í skrifum mínum.

Hvers virði er blogg sem aldrei rímar?

Jæja nú er nóg komið af þessari neikvæðni, og yfir í skemmtilega leiki og gestaþrautir

Prófið að segja”Genital metabolics” fimm sinnum hratt.

Íslendingar eru hálfvitar sem vita ekki neitt.

Eiríkur Jónsson er hálfviti. Egill Helgason er hálfviti. Sóley Tómasdóttir er hálfviti, sem og Helgi Seljan. Bjarni Benediktsson er hálfviti, Jóhanna Sigurðardóttir og Steingrímur J. eru hálfvitar. Íslensk ljóðskáld eru hálfvitar. Gunnar í Krossinum og landlæknir er hálfvitar. Ég er hálfviti. Guðlaugur Þór er sérstaklega mikill hálfviti. Vilhjálmur Egilsson, Árni Páll Árnason, Karl biskup, íslenskir fjölmiðlar og allir sem að þeim standa eru allt hálfvitar sem gera mig að enn meiri hálfvita en ég er með hálfvitaskapnum í sér. Tryggvi Þór Herbertsson er hálfviti (ekki vera sár Tryggvi). Moggabloggarar eru hálfvitar. Sveinn Andri Sveinsson er hálfvitahálfviti. Ungir jafnaðarmenn, Samband ungra sjálfstæðismanna og allar ungliðahreyfingar eru hálfvitar sem hálfvitast. Ég er hálfviti. Aftur. Íslenskir öryrkjar og aðrir minnihlutahópar eru hálfvitar. Allir sem tjá sig í hópi eru hálfvitar. Öll heimskir hálfvitar sem vita ekki neitt. Þau eru svo miklir hálfvitar að ég, hálfvitinn, vill ekkert með þau hafa. Þú lesandi góður, ert hálfviti sem veist ekki neitt. Þú heldur að þú vitir eitthvað, en veist ekki neitt. Því þú ert hálfviti. Eins og ég. Farðu að sofa.

Ég hef komist að því að í gegn um árin hef ég verið allt sem ég hef fyrirlít í fari fólks. Frá aldrinum 7-12 ára var ég einn af þessum óþolandi athyglissjúku freknóttu gleraugnaglámum sem fara í taugarnar á öllum. Á unglingsárunum (13-16) var ég einn af þessum bólugröfnu óframfærnu klunnalegu aulum sem enginn tekur eftir því hann hverfur alltaf inn í þennan týpíska unglingahóp. Á síðunglingsárunum (16-18) var ég ennþá óframfærnari væskill sem var að auki þjakaður af óhóflegri sjálfsvorkunn og almennum aumingjaskap. Á for-fullorðinsárunum (19-22) náði sjálfsvorkunnin og heimskan nýjum hæðum, og sjálfsblekkingin og vitfirringin var orðin slík að ég fór auk þess að halda að ég væri á einhvern hátt betri en annað fólk.

Ég held ég sé ágætur núna, en hver veit, kannski á ég eftir að hata 2010-Egil eftir 5 ár. FOKK!

Fyrir nokkrum dögum kom Björgvin Björgvinsson, fyrrverandi yfirmaður kynferðisafbrotadeildar og tjáði sig eitthvað um nauðgunarmál í DV. Uppi varð fótur og fit, hann neyddist til að segja af sér, og svo var hann laminn í gær eða fyrradag af einhverjum riddara réttvísinnar.

Það er í svona tilfellum þar sem pólitísk réttsýni og internetþus fer alveg ótrúlega í taugarnar á mér. Um leið og hægt er að túlka orð einhvers á þann veg að það falli ekki að okkar frjálslynda vestræna gildismati, algjörlega óháð því hvort sú túlkun rétt eða ekki, þá gjörsamlega tryllast allir. Í staðinn fyrir að reyna aðeins að skilja hvað maðurinn var að fara, og að reyna að túlka orðinn öðruvísi sem svo að hann væri eitthvað skrímsli, þá byrjuðu allir, þar á meðal stór hluti Facebook-vina minna, að fussa sveia og nöldra yfir þessu: “hva, er hann að segja að nauðganir séu fórnarlömbunum að kenna??! omg!”, “það er sko svona gamaldags hugarfar og fáfræði sem þarf að uppræta!” etc.

Persónulega er ég algjörlega sammála því sem hann sagði. Það ætti að vera meiri umræða um áfengi og lyfjaneyslu í tengslum við nauðganir þannig að fólk sé meðvitaðra um hættuna sem er fólgin í því að verða ofurölvi niðrí bæ um helgar. Sjálfur á ég vinkonu sem á það til að vaða ein út og suður og setja þar með sjálfa sig í hættu þegar hún er búin að fá sér í glas, og ég hef oft skammað hana fyrir það og reynt að benda henni á hvað það getur verið hættulegt. En þýðir það þar með að ég myndi kenna henni um það ef henni yrði nauðgað?? Auðvitað ekki. Ef maður hvetur fólk til að vera með bílbelti, jafngildir það þá því að varpa ábyrgðinni á fórnarlambið ef einhver útúrdópaður geðsjúklingur klessir í hliðina á því og drepur það?

Hér er annars tilvitnunin eins og hún birtist í DV: „Það er líka annað í þessu að það er alltaf undir hverjum og einum komið að vera meðvitaður um það að ef þeir drekka mikið, taka lyf eða fíkniefni þá getur ýmislegt gerst. Vandamálið felst meðal annars í því að fólk leitar ekki inn á við og sér ekki að það er að setja sjálft sig í hættu með drykkju og dópneyslu. Oftar en ekki eru þessi mál tengd mikilli áfengisnotkun og ekki á ábyrgð neins nema viðkomandi sem er útsettur fyrir því að lenda í einhverjum vandræðum. Það er erfitt hvað það er algengt að fólk bendir alltaf á einhverja aðra og reynir að koma ábyrgðina yfir á þá. Fólk ætti kannski að líta oftar í eigin barm og bera ábyrgð á sjálfu sér.“

Vel má vera að Björgvin hafi komist klunnalega að orði, en orðin hans má túlka á tvenna vegu; annarsvegar að nauðganir séu í góðu lagi ef fólk er ofurölvi eða á lyfjum, og að með orðunum “Það er erfitt hvað það er algengt að fólk bendir alltaf á einhverja aðra og reynir að koma ábyrgðina yfir á þá” eigi hann bókstaflega við að fórnalambið beri alla ábyrgð ef það er drukkið. Hinsvegar má túlka það sem svo að hann sé einfaldlega að vekja athygli á því að fólk þurfi að taka meiri ábyrgð á sjálfu sér, og að með orðunum sem ég vitnaði í sé eigi hann við hugarfar fólks almennt. Stundum þarf líka aðeins að lesa á milli línanna og beita smá kommon sens: hvort er líklegra að maður sem FOKKING SÉR UM AÐ RANNSAKA ALLAR NAUÐGANIR Á ÍSLANDI sé geðbilað karlrembusvín, eða þá að hann sé maður sem hefur séð ýmislegt misjafnt, hefur mikla reynslu af þessum málum og sé bara að benda á hvað betur megi fara, nefnilega að fólk passi sig betur??? Mér finnst það allavegana frekar augljóst.

Lag dagsins: Nirvana – Rape Me

I. Auður systir er í Fréttablaðinu í dag með kjötbolluuppskrift og Nóruplögg. Ég mæli sterklega með þessum kjötbollum, þær eru geðveikar.

II. Íslenskir fjölmiðlar þjást af krónískri gúrkutíð.

III. Ég er að fara að kaupa föt á eftir í fyrsta skipti í svona ár en veit ekkert hvað ég á að kaupa. Ég er að spá í að kaupa mér bleika krínólínu. Eru þær ennþá töff?

IV. Ég komst að því um daginn að ég þekkti stelpuna sem dó á Eistnaflugi fyrir þrem vikum. Hún hét Ástríður Tómasdóttir og ég vann með henni sumarið 2006. Ég þekkti hana ekki mikið en hún virkaði afar indæl og skemmtileg og ég heilsaði henni alltaf úti á götu upp frá því, var alltaf að sjá hana á vappi. Svo sá ég hana fara með mjög flott ljóð á ljóðaslammi um daginn. En núna er hún dáin.

Í gær sá ég svo pabba hennar og systur að versla í Bónus og ég varð mjög leiður. Hvernig í fjandanum mannar maður sig upp í það að versla í Bónus eftir að hafa misst dóttur sína? Þetta er allavegana ömurlega sorglegt og ég votta aðstandendum samúð mína, þó þeir eigi eflaust aldrei eftir að lesa þetta.

I. Ég var næstum því búinn að gleyma passwordinu mínu. Þvílík synd og skömm. Engin færsla frá því í apríl. Synd og skömm, synd og skömm. Á tímabili var ég næstum því kominn á sömu skoðun og Wittgenstein; að það sem skipti raunverulega máli í lífinu væri ekki hægt að tjá eða segja með orðum. Ég hætti því að tala og skrifa í þrjá mánuði. En þá komst ég að því að það nennti enginn að leika við mig þannig að ég lét af þeirri iðju. Nú tala ég og tala líkt og enginn væri morgundagurinn

II.Á einhverjum tímapunkti hætti ég að nenna að hafa skoðanir á hlutum. Ég komst að því að heimurinn er of flókinn til að eitt sjónarhorn geti á einhvern hátt gert grein fyrir honum. Og öll sjónarmið eru að einhverju leyti rétt, það fer bara allt eftir forsendunum. Það eru alltaf milljón hliðar á öllum málum. Þeir sem þurfa alltaf að hafa sterkar skoðun á öllu eru yfirleitt óþolandi aular. En þeir sem hafa ekki skoðun á neinu eru kannski alveg jafnmiklir aular. Það er allavegana mín skoðun.

III.Ég ásamt hljómsveitinni minni gaf út plötu í júní. Það var gaman, og það er mikill meðbyr með okkur þessa dagana. Ég nenni samt eiginlega ekki að tjá mig mikið meira um það. Kaupið bara fokking plötuna.

IV. Ég er að horfa á einhverja skandínava eignast börn í sjónvarpinu. Það er frekar ógeðslegt, og fólkið er óeðlilega hamingjusamt miðað við hvað þetta er subbulegt. Einhver sköllóttur skandínavi er að grenja núna því barnið hans var að fæðast. Hann er samt soldið krúttlegur.

V. Nenna þeir sem lesa þetta að heilsa mér í kommentakerfinu fyrir neðan? Bara svo ég viti að einhver sé að lesa þetta.

lag dagsins. Fever Ray – If I Had a Heart (Fuck Buttons remix)

I. Aðalkosturinn við það að búa í frjálsu lýðræðissamfélagi er að maður getur læst hurðinni sinni og gefið algjöran skít í það ef maður svo kys.

II. Ég horfði á frábæra mynd í gær. Hún hét Dead or Alive og fjallar um léttklæddar konur sem slást. Hún er byggð á tölvuleik. Mér fannst skrýtið að hún væri sýnd kl 00.00 þar sem markhópurinn (10 ára strákar) er að mestu farinn að sofa á þessum tíma. Ég skemmti mér þó konunglega.

III. Ég mæli með þessari ritgerð fyrir þá sem hafa sirka hálftíma aflögu.

IV. Ég er að passa tvo fiska fyrir vini mína sem eru í útlöndum. Einn þeirra er alltaf að þykjast vera dauður. Ég held hann geri það svo fólk fái samviskubit yfir því að hann sé hafður í svona litlu búri. Þeir eru annars ágætir. Rikke hefur tekið ástfóstri við þá og er alltaf að syngja eitthvað fiskalag á dönsku fyrir þá. Það þykir mér skrýtið.

V. Eins og þið sjáið er líf mitt ekki mjög viðburðarríkt þessa dagana.

Ég hef ekkert minnst á litla frænda minn hann Þorra. Það er kominn tími á það.

Þetta er Þorri, hann er sonur systur minnar. Þorri er nettur gaur og býr við hliðina á mér. Hann er tveggja mánaða gamall og á sér aðeins eitt áhugamál. Það er að pissa á fólk. Hápunktur dagsins hjá honum er þegar bleyjan er tekin af honum. Þá umbreytast allir í risastór skotmörk. Hann pissaði á mig í dag og pissaði líka á mig í síðasta mánuði. Svo pissaði hann á hausinn á pabba sínum um daginn. Það var fyndið. Ég vona að hann láti ekki af þessum góða sið og haldi áfram að pissa á fólk fram eftir aldri. Með góðu uppeldi er hægt að beina þessari iðju í jákvæðan farveg þannig að þetta verði ekki aðeins áhugamál heldur lífsstíll. Hann getur leyst öll sín vandamál með því að pissa bara á þau. Hrekkjusvínin í skólanum munu hræðast hann því þau vilja ekki láta pissa á sig. Svo kemst hann kannski á þing og verður fyrsti þingmaðurinn til að pissa á andstæðinga sína. Kannski mun hann líka hrífa fólk með sér og aðrir munu taka þetta upp eftir honum. Fólk hættir að rífast, öllum vopnum heimsins verður eytt og fólk leysir deilur með að pissa bara á hvort annað. Svo takast allir í hendur og syngja We are the world og reisa risastóra styttu af Þorra.

Honum er ætlað stórt hlutverk í lífinu, ég finn það á mér.