Kærleiksland

Þetta er Karl Jensen Sigurðsson, eða Kalli. Hann dó síðastliðinn föstudag, eftir tæplega hálfs árs baráttu við krabbamein. Hann var 63 ára, sem á okkar vestræna mælikvarða er tiltölulega ungt, og ennþá yngra þegar maður hugsar til þess hversu lífsglaður og ungur í anda hann var.

Ég kynntist honum árið 2007 þegar ég var 22 ára, en hann réð mig í sumarvinnu hjá sér. Ég var orðinn alveg desperat með að fá vinnu, en skyndilega féll þetta djobb af skýjum ofan (sjá lýsingu á því hér). Engu að síður var ég ekki alveg viss með það fyrst. Launin voru stjarnfræðilega ömurleg fyrst um sinn, og eini raunverulegi félagsskapur minn í vinnunni var þessi karl sem var næstum því nógu gamall til að vera afi minn.

Þessar áhyggjur voru þó horfnar strax eftir fyrsta vinnudaginn, en í lok hans vorum við orðnir perluvinir. Hann var búinn að segja mér allt um líf sitt, fjölskylduhagi, stjórnmálaskoðanir og hvaðeina, og ég honum sömuleiðis. Ég er yfirleitt frekar tilbaka og lokaður við fyrstu kynni og það tekur mig alltaf svolítinn tíma að kynnast nýju fólki vel, þannig að ég var hálfhissa á hvað vorum strax á sömu bylgjulengd. En Kalli hafði bara þannig nærveru. Hann var mikill húmoristi, tók lífinu ekkert alltof alvarlega og var bara einhvernveginn þannig að manni fannst maður strax geta spjallað við hann um hvað sem var.  Þegar maður hefur þennan hæfileika þá skiptir aldur heldur engu máli, eða yfir höfuð þeir hlutir sem oft skilja fólk að. Hann var bara ótrúlega góður gaur.

Ég endaði á að vinna hjá honum 4 sumur og það myndaðist mikið traust á milli okkar á þeim tíma. Þegar það var lítið að gera í vinnunni eyddum við tímanum í að sitja niðri á skrifstofu, drekka kaffi og spjalla. Hann hafði átt mjög viðburðarríka ævi, og átti alveg fáránlega mikið af skemmtilegum sögum frá því þegar hann bjó fyrir vestan, frá því hann var á sjó, í húsasmíði, af fjölskyldunni sinni o.s.frv. Hann hafði áorkað ýmsu, gert sínar skyssur, lært af þeim og gat miðlað mér af reynslu sinni. Að sama skapi var hann alveg ótrúlega góðhjartaður og greiðvikinn. Ef mig vantaði hjálp með e-ð (t.d. ef ég þurfti að smíða eitthvað í tengslum við hljómsveitarbröltið mitt) gekk hann yfirleitt bara í það fyrir mig eins og ekkert væri sjálfsagðara. Hann vildi alltaf allt fyrir mann gera.

Vinnan gekk mikið út á samskipti við fólk, pípara, rafvirkja, innkaup á hinu og þessu o.s.frv., og eitt af því fyrsta sem ég tók eftir var að hvert sem Kalli kom tók fólk honum fagnandi. Hann virtist eiga vini allsstaðar og yfirleitt endaði hann í löngu spjalli við flesta sem á vegi hans urðu. Það var ekki síst því hann hafði þessa hlýju nærveru, var svo léttur og afslappaður og svo heill í öllu sem hann sagði og gerði, að það smitaði út frá sér. Hann virtist líka alltaf fá mikla gleði úr því að sjá það besta í fari fólks. Þessi grein sem ég fann er gott dæmi um það. Það er mjög lýsandi fyrir hann að ánægja hans með Sól hafi verið slík að hann hafi fundið sig knúinn til að skrifa og senda inn heila blaðagrein um ferðina (fyrir utan það að hann var algjörlega vonlaus þegar kom að tölvum og sló inn texta á hraða snigilsins, sem hefur gert þessi greinaskrif að ennþá meira fyrirhöfn fyrir hann). Hann hefur svo örugglega ekki haldið kjafti um ágæti ferðaskrifstofunnar Sól í margar vikur á eftir.

Hann var óldskúl töffari, bráðskarpur og hokinn af lífsreynslu, en bjó á sama tíma alltaf yfir þessari nánast barnslegu einlægni og hlýju, sem ég held að sé mjög sjaldgæf. Ég dáðist alltaf af þessum eiginleika hjá honum, og því betur sem ég kynntist honum, því meira leit ég upp til hans. Ég sá hann síðast í útskriftarveislunni minni um daginn og þessi mynd er tekin þar, en eftir það heyrði ég bara í honum í síma. Mér þótti mjög vænt um hann og það er mjög sárt að horfa á eftir honum, en ég er engu að síður mjög þakklátur fyrir að hafa fengið að kynnast honum síðustu árin sem hann lifði, og er a.m.k. feginn að hann þurfti ekki að ganga í gegn um vítiskvalir áður en hann dó. Hann átti líka yndislega fjölskyldu sem stóð þétt við bakið á honum í gegn um veikindin, sem gerði þetta allt bærilegra. Hann hafði oft á orði hversu heppinn hann væri að hafa hana.

Ég er almennt ekki mikið fyrir að gaspra um mín einkamál á netinu, en í þessu tilviki finnst mér nánast að ég sé skyldugur að segja sem flestum hversu yndislegur maður hann var, hvað ég bar mikla virðingu fyrir honum og hversu stórt skarð hann skilur eftir sig hjá þeim sem þekktu hann. Hann var einn af þessum virkilega, virkilega góðu gaurum, og það allra minnsta sem hann á skilið er að minningu hans sé haldið á lofti sem lengst.