Kærleiksland

Loksins, loksins. Ég hef fundið meiri og meiri þörf hjá mér undanfarið til að skrifa eitthvað niður undanfarið. Bara eitthvað. Kannski er það því ég er búinn að eyða undanförnum vikum og mánuðum í að vinna með hugtök og abstraksjonir, og hef ekki framleitt neitt áþreifanlegt í langan tíma (fyrir utan nýju hljómsveitarlögin, en þau hafa verið á hold undanfarnar vikur þannig að þau teljast ekki með). Ég er ekki að smíða borð, teikna myndir, skrifa sögur eða eitthvað þar fram eftir götunum. Eina sem ég er að framleiða er mastersritgerðin mín og þær hugmyndir sem eru í gangi þar eru svo sérhæfðar að þær teljast heldur ekki með. Mig langar þannig að víkka sjóndeildarhringinn. Skrifa um hluti eins og teppi, brauðristir og portúgalska matargerð. Eina vandamálið er að ég verð svo frústreraður þegar ég finn ekki orðin sem ég er að leita að að ég gefst yfirleitt bara upp á þriðju setningu og fer og spila Pacman, sem er óheppilegt úrræði þar sem Pacman drepur smátt og smátt í manni heilasellurnar. Svona er ég mikill auli.
Annað vandamál er að ef ég finn mig t.d. knúinn til að skrifa eitthvað um “þjóðfélagsmálin” (ó blessuðu þjóðfélagsmálin), þá verð ég á endanum þunglyndur. Sá sem er virkilega samviskusamur í beitingu skynsemi og gagnrýnnar hugsunar kemst að endingu að því að yfirleitt stranda ólík sjónarmið ólíkra hópa á einhverju gildismati sem er ekki hægt að rökræða. Svo sekkur maður í fen tómhyggjunnar, þunglyndis og þrálátrar Pacman-spilunar. Eina leiðin til að vinna bug á þessu er að taka blinda afstöðu, sama hver hún svo sem er. Eins og að halda með fótboltaliði. En það er erfitt að taka blinda afstöðu þegar maður hefur verið alinn upp í einhverri hlutleysisdýrkun. Alinn upp í því AÐ TAKA ALDREI AFSTÖÐU FYRR EN MAÐUR ER BÚINN AÐ VEGA OG META ÖLL GÖGN. Svo áttar maður sig á því, svona upp úr tvítugu að þessi skynsemisdýrkun er bara kjaftæði. Og maður kemst aldrei yfir öll þessi helvítis gögn, það er alltof mikið af þeim. Það er bara ágætt að ala fólk upp í þessari trú til að halda því góðu. Því þá er miklu auðveldara fyrir frekjudósirnar að vera frekjudósir í friði. Því þær rökstyðja frekjuna sína svo vel. En þegar maður loksins áttar sig á þessu er það orðið of seint, og skaðinn skeður. Maður er alltaf að reyna að vega og meta þessi helvítis gögn. Meiraðsegja fótboltaáhugi minn er litaður af endalausri íroníu, ég get aldrei tekið skrefið frá því að vera íronískur knattspyrnuáhugamaður, yfir í það að vera fótboltabulla sem hatar stuðningsmenn annarra félaga því þeir eru hálfvitar. Ef heimurinn væri bara ein stór rökfærsla þá væri þetta allt svo miklu einfaldara, enda fékk ég 9,5 í Inngang að rökfræði á sínum tíma. Svo skipta þjóðfélagsmálin heldur engu helvítis máli. Þau eru líka svo fokking leiðinleg. Ég ætla frekar að skrifa um eitthvað skemmtilegt. Eins og tónlist. Næst ætla ég að skrifa um tónlist.

Lag dagsins: Allra meina bót – Mamma gefðu mér grásleppu

This entry was posted on 27.4.2011 at 10:01 and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Þú getur skilið eftir ummæli, eðasett inn bakvísun frá þinni eigin síðu.