Stundum fær fræðifólk í félags- og hugvísindum góðar hugmyndir, frábærar jafnvel, og hugsar “hey ég ætti að skrifa bók um þetta”. Svo byrjar það að skrifa, og eftir 10 blaðsíður fattar það að það hefur ekkert meira að segja. Þá hugsar það með sér “hey þetta er ekkert nógu langt til að vera bók. Bækur þurfa að vera miklu lengri. Þessi bók yrði alltof þunn og kollegar mínir myndu hlæja að mér. Það myndi heldur ekki sjást á kilinum hvað bókin heitir og hún myndi týnast í bókahillum landsmanna”.
Þá ákveða viðkomandi fræðimenn, nemendum í hug- og félagsvísindum til mikils ama, að teygja lopann, breyta einföldum setningum í blaðsíðulangar málsgreinar og endurtaka svo sama hlutinn aftur og aftur, en þó þannig að þeir líti út fyrir að vera að segja eitthvað nýtt.
Afhverju sleppir það ekki bara að teygja lopann og að finna upp löng orð og gefur bókina bara út með harðspjalda-blaðsíðum eins og hefur gefist vel fyrir barnabækur? Þá gæti bókin verið þykk og gáfuleg og litið vel út á bókahillum landsmanna þó hún væri bara 10 blaðsíður. Ef höfundurinn vildi svo endilega hafa bókina lengri þá gæti hann bara myndskreytt hana með einhverjum töff myndum (t.d. af drekum eða samúræjum eða geimskipum), frekar en að drepa fólk úr leiðindum með tilgangslausu jargoni.
11.3.2010 klukkan 13:19 |
Neinei… sko doðrantar lúkka bara kúl. Og þú vilt ekki að sauðsvartur almúginn sé að káma á þínum háu fræðum með klámfengnum og blygðunarlausum skoðunum sínum. Því meira jargon! Snáfi þau og þessir helvítis nemendur mega bara sleikja á mér rassinn ef þeir vilja eta af veisluborði snilldar minnar!… Sorrí missti mig aðeins. Allt sem ég les er bara 4 bls greinar með 6p letri. nenenene…
11.3.2010 klukkan 16:24 |
Total nederen!