Kærleiksland

Ég hef ekkert minnst á litla frænda minn hann Þorra. Það er kominn tími á það.

Þetta er Þorri, hann er sonur systur minnar. Þorri er nettur gaur og býr við hliðina á mér. Hann er tveggja mánaða gamall og á sér aðeins eitt áhugamál. Það er að pissa á fólk. Hápunktur dagsins hjá honum er þegar bleyjan er tekin af honum. Þá umbreytast allir í risastór skotmörk. Hann pissaði á mig í dag og pissaði líka á mig í síðasta mánuði. Svo pissaði hann á hausinn á pabba sínum um daginn. Það var fyndið. Ég vona að hann láti ekki af þessum góða sið og haldi áfram að pissa á fólk fram eftir aldri. Með góðu uppeldi er hægt að beina þessari iðju í jákvæðan farveg þannig að þetta verði ekki aðeins áhugamál heldur lífsstíll. Hann getur leyst öll sín vandamál með því að pissa bara á þau. Hrekkjusvínin í skólanum munu hræðast hann því þau vilja ekki láta pissa á sig. Svo kemst hann kannski á þing og verður fyrsti þingmaðurinn til að pissa á andstæðinga sína. Kannski mun hann líka hrífa fólk með sér og aðrir munu taka þetta upp eftir honum. Fólk hættir að rífast, öllum vopnum heimsins verður eytt og fólk leysir deilur með að pissa bara á hvort annað. Svo takast allir í hendur og syngja We are the world og reisa risastóra styttu af Þorra.

Honum er ætlað stórt hlutverk í lífinu, ég finn það á mér.

Besides my other numerous circle of acquaintances I have one more intimate confidant-my melancholy. In the midst of my joy, in the midst of my work, she waves to me, calls me to one side, even though physically I stay put. My melancholy is the most faithful mistress I have known, what wonder, then, that I love her in return. -Søren Kierkegaard

Skv. einhverjum baunum þá er handskrifað ritmál að deyja út. (Sjá hér) Magnað! Ég veit ekki hvort það sé gott eða slæmt, en mikið rosalega hlýtur að vera að fara um skriffæraframleiðendur akkúrat núna; Bic, Stabilo, Boxy o.s.frv. Til að viðhalda stöðu sinni þá þurfa þeir væntanlega að leggja í hræðsluáróður af einhverju tagi til að sporna við þessari þróun. Hvernig myndi það líta út, og til hvaða þátta mannlegrar heimsku myndu þeir höfða? Afturhvarf til náttúrunnar? (“Bic nota einungis náttúrulega ræktað blek. PC tölvur eru búnar til í verksmiðjum af kynbættum malasískum börnum sem eiga ekki skó.”) Handskrift gerð að siðferðislegu efni? (“Fyrsta handrit Biblíunnar var handskrifað, en Hitler skrifaði Mein Kampf á Amstrad-tölvu. Tilviljun?”) Heilsufar? (“Rannsóknir hafa sýnt að ofnotkun á Microsoft Office veldur blindu, lömun og geðveiki”) Kynlíf?(“Rannsóknir hafa sýnt að beint samhengi er á milli ritfærni og frammistöðu í bólinu”)  o.s.frv. Möguleikarnir eru óteljandi. Ég er að spá í að sækja um stöðu sem spunameistari skriffæraframleiðenda.

I. Mér hefur alltaf leiðst bókmenntafræðigreiningar sem leggja ofuráherslu á fallísk tákn. Hinsvegar hefur mér alltaf þótt það áhugavert í tengslum við gítar og gítarleik þar sem tengingin er svo fullkomlega augljós á því sviði. Sjálfur spila ég á gítar og hafði um nokkurt skeið minnimáttakennd yfir því að eiga ekki nógu mikið af effektapedölum og að magnarinn minn væri ekki nógu töff o.s.frv.Þangað til ég komst að því hversu mikið kjaftæði þetta er allt saman. Þá varð ég sjálfumglaður og byrjaði að hlæja yfirlætislega að því hvað allir eru miklir bjánar nema ég.

II. Gítarinn sjálfur er að sjálfsögðu reðurtáknið sjálft. Þetta ætti að vera hverjum manni ljóst. Þetta var hvað augljósast á 80s tímanum þegar litið var til þess hvernig gítarleikarar héldu á gítarnum:

Sjáiði bara hvernig þeir munda lókinn. Glæsilegt, stórglæsilegt.

III. Ef gítarinn er fallusinn, þá er magarinn/magnararnir hreðjarnar. Bein tengsl eru á milli sáðfrumuframleiðslu eistna, og desíbilaframleiðslu magnara. Hjá karlmönnum er sæðisframleiðsla sönnun fyrir karlmennsku þeirra. Og því meiri sæðisframleiðsla því betra, sama þó nokkrar milljónir sé alveg meira en nóg. Að sama skapi þá vilja gítarleikarar (þá sér í lagi unglingar og aðrir sem vita ekkert í sinn haus) gjarnan hafa sem kröftugasta magnara. Staðreyndin er sú að 40 vatta magnari er miklu meira en nóg fyrir hljómsveitir sem hafa það ekki beinlínis að markmiði að kæfa trommarann gjörsamlega, og ef maður er að spila á einhverjum sæmilegum stað þá skiptir það í raun engu máli þar sem magnarinn er hvort sem er mækaður upp í gegn um hljóðkerfið. Samt sér maður á spjallborðum lið sem er að auglýsa eftir 100w mögnurum, ekkert minna dugi. Svo er að sjálfsögðu nóg af einhverju svona kjaftæði:

Hálfvitar.

IV. Jæja, þá komum við að effektapedulunum, sem segja má að sé einhverskonar typpaframlenging. Segja mætti að það að  kaupa effektapedal sé eins og að kaupa eitt af fjölmörgum hjálpartækjum ástarlífsins. Ég fer þó ekki ofan af því að 80% af þessu pedalakrappi hefur ekkert tónlistarlegt gildi nema fyrir einhverja helvítis gítarleikaranörda og helvítis gítarleikaranördavini þeirra sem öllum er sama um og engum finnst vænt um. Þetta er aðallega bara til að lúkka töff. Þetta sést best á því þegar maður sér hljómsveitir spila kannski 1-2 lög, gítarleikarinn mætir sigri hrósandi með pedalaborðið sitt með öllum þúsund-skrilljón effektunum sínum, spilar svo kannski þrjár nótur, notar einn pedal og tekur svo allt dótið saman. Tilgangnum er þó náð, hann sýndi fram á fallíska yfirburði sína.

Tilkoma YouTube gerði svo pedala-hórum kleift að sýna sig fyrir fólki. Þar er fullt af einhverjum gaurum að monta sig af því hvað þeir eiga marga pedala. Svo spila þeir 2-3 nótur að sjálfsögðu. Bara svona til að sýna að þetta virki alveg.

V. Það skal þó tekið fram að það er nóg af gítarleikurum sem gera eitthvað af viti með þessa effekta sína.

Einhverntíman á síðasta ári var ég að hlusta á Sirrí á Rás 2. Í viðtali hjá henni var konan sem sér um innkaup á dagskrá fyrir RÚV. Það var geðveikt fyndið viðtal. Í færslu einhverntíman um daginn talaði ég um konur sem vinna hjá ríkisstofnunum sem fara alltaf sjálfkrafa í svakalega vörn þegar maður yrðir á þær, þar sem þær eru sífellt í þeirri stöðu að þurfa að verja og réttlæta gengdarlaust skriffinskublæti Íslendinga. Það var svipaður stemmari í þessu viðtali. RÚV-kellingin var í því hlutverki að verja þann glataða málstað sem val RÚV á erlendu sjónvarpsefni er, og þá ákvörðun þeirra að sýna alltaf einhverjar stjarnfræðilega ömurlegar sjónvarpsmyndir frá 1987 á föstudagskvöldum. Og að sjálfsögðu varði hún þessa stefnu með kjafti og klóm. Hún benti á að þessar sjónvarpsmyndir fylgdu með “betri” myndunum í einhverjum pakkadílum, og vitaskuld þyrfti að sýna þær líka. Svo byrjaði hún að hefja þær upp til skýjanna; þessar myndir væru sko ekkert síðri en hvað annað. Viðtalið var aðallega skemmtilegt því Sirrí fór aldrei þessu vant á kostum og var sífellt benda konunni á mjög passíf-aggresífan hátt hversu mikið sorp dagskrá RÚV er að jafnaði um helgar, sem virtist fara eitthvað í taugarnar á innkaupastjóranum.

Ég þurfti að horfa á eina af þessum myndum áðan og er ennþá í sjokki. Afhverju í fjandanum er verið að sýna þetta drasl? Þegar maður fær sér appelsínu, borðar maður þá börkinn líka því hann “fylgdi með”? Þegar ég kaupi mér bók eða tölvuleik, geymi ég plastið utan af því því það “fylgdi með”? Ef þetta er gæðastandardinn sem RÚV miðar við, afhverju ekki frekar bara að stuðla að innlendri drasl-dagskrárgerð? RÚV þyrfti ekki einusinni að borga fyrir það; ég skal búa til heimildarmynd um sófann minn með myndavélarkamerunni minni ókeypis. Íslenskt já takk.

Ef þetta er bara spurning um gríðarlegan metnað RÚV fyrir ömurlegum kvikmyndum, afhverju ekki að gera það almennilega? Sumar draslmyndir er nefnilega skemmtilegt að horfa á. Hvernig væri að sýna t.d. Ratboy, Manos: Hands of fate eða Santa Claus Conquers the Martians, allt tímalaus meistaraverk í ömurleika. Nú eða að hafa Ed Wood þema í nokkrar vikur og sýna allar myndirnar hans yfir nokkurra vikna tímabil.

Börn á leikskólum eru yfirleitt djúpþenkjandi snillingar og það að vinna með börnum hefur kennt mér ýmislegt. Hér eru vel valdar tilvitnanir frá einu barnanna um kynjahlutverk:

“Stelpur kyssa ekki stráka, strákar kyssa stelpur!”
Þetta er t.d. sannleikur sem ég uppgötvaði ekki fyrr en ég var orðinn 16 ára.

“Stelpur eru alltaf með hausverk, en strákum illt í maganum.”
Er hægt að mótmæla þessu?

Glöggir lesendur tóku kannski eftir að ég hef bloggað um þetta áður, nefnilega árið 2006. Það skiptir samt ekki öllu máli, ég er nefnilega búinn að blogga svo lengi að ég get bara endurunnið færslur án þess að nokkur taki eftir því. Færslurnar mínar eru tímalausar, þær fjalla bara um random drasl sem er jafnrandom á öllum tímum. Hvernig ætli aulunum sem voru alltaf að blogga t.d. um fjölmiðlafrumvarpið á sínum tíma líði núna? Hah! Ekki geta þeir endurunnið. Þeir þurfa bara að skrifa nýjar og nýjar færslur og sóa þar með dýrmætu internet-bleki og heilabensíni.

Þeir fáu sem hugsanlega mögulega sjá í gegn um þessa svikamyllu mína eru þá væntanlega mínir allra hörðustu aðdáendur, og þeir eru varla að fara að gagnrýna mig fyrir nokkurn skapaðan hlut. Ha ha ha!

Stundum fær fræðifólk í félags- og hugvísindum góðar hugmyndir, frábærar jafnvel, og hugsar “hey ég ætti að skrifa bók um þetta”. Svo byrjar það að skrifa, og eftir 10 blaðsíður fattar það að það hefur ekkert meira að segja. Þá hugsar það með sér “hey þetta er ekkert nógu langt til að vera bók. Bækur þurfa að vera miklu lengri. Þessi bók yrði alltof þunn og kollegar mínir myndu hlæja að mér. Það myndi heldur ekki sjást á kilinum hvað bókin heitir og hún myndi týnast í bókahillum landsmanna”.

Þá ákveða viðkomandi fræðimenn, nemendum í hug- og félagsvísindum til mikils ama, að teygja lopann, breyta einföldum setningum í blaðsíðulangar málsgreinar og endurtaka svo sama hlutinn aftur og aftur, en þó þannig að þeir líti út fyrir að vera að segja eitthvað nýtt.

Afhverju sleppir það ekki bara að teygja lopann og að finna upp löng orð og gefur bókina bara út með harðspjalda-blaðsíðum eins og hefur gefist vel fyrir barnabækur? Þá gæti bókin verið þykk og gáfuleg og litið vel út á bókahillum landsmanna þó hún væri bara 10 blaðsíður. Ef höfundurinn vildi svo endilega hafa bókina lengri þá gæti hann bara myndskreytt hana með einhverjum töff myndum (t.d. af drekum eða samúræjum eða geimskipum), frekar en að drepa fólk úr leiðindum með tilgangslausu jargoni.

Þegar ég var í menntó þá var blogg nýjasta nýtt. Allir fengu sér blogg og notuðu það til að internetast sín á milli. Svo settu bloggarar upp linka á aðra bloggara, mynduðu tengslanet, fólk fór bloggrúnta og allir voru glaðir. Það var mjög gaman að heimsækja blogg hjá fólki, það var eins og að koma í internet-heimsókn hjá einhverjum, þar sem maður fékk smá innsýn inn í hugarheim viðkomandi.

Núna er facebook komið í staðinn sem þessi félagslegi vettvangur internetsis. Í stað kósí internet-heimsókna, þá er komið eitthvað allsherjar markaðstorg þar sem fólk galar ofan í hvort annað og reynir að ná athygli með status-öppdeitum, youtube myndböndum og myndaalbúmum. Svo af einhverjum ástæðum fær maður ítarlegar upplýsingar um leiðinlega hluti. Mér gæti ekki mögulega verið meira sama hvaða internetleiki fólk er að spila (nema ef fólk er að spila jetman og reyna að slá metið mitt). Um allar trissur liggja svo yfirgefin blogg eftir áður metnaðarfulla og skemmtilega bloggara, flest með síðustu færslu árið 2007 eða 2008. Internet-dreifbýlið er orðið að internet-þéttbýli þar sem fólk er matað með niðursoðnum status-öppdeitum (þó einhverjir hafi gert status-öppdeit að listgrein, sbr. Konráð Jónsson), í stað kósíheitanna og sem einkenndu bloggin. Nútímabloggið er að mestu orðið vettvangur fyrir nöldrara. Þetta er þróun í verri átt; fyrir internetið, fyrir Ísland, fyrir mannkyn.

Ég er ekki frá því að ég sé fyrsti internet-gamlinginn sem nöldar yfir því hvað allt var betra í gamla daga.

Ég hef öngva lukku í dag.

þetta spái ég að verði örlög mannkyns einn daginn (tekið úr Sirens of Titan e. Kurt Vonnegut)

“Once upon a time on Tralfamadore there were creatures who weren’t anything like machines. They weren’t dependable, they weren’t efficient. They weren’t predictable. They weren’t durable. And these poor creatures were obsessed by the idea that everything that existed had to have a purpose, and that some purposes were higher than others.
These creatures spent most of their time trying to find out what their purpose was. And everytime they found out what seemed to be a purpose of themselves, the purpose seemed so low that the creatures were filled with disgust and shame.
And, rather than serve such a low purpose, the creatures would make a machine to serve it. This left the creatures free to serve higher purposes. But whenever they found a higher purpose, the purpose still wasn’t high enough.
So machines were made to serve higher purposes, too.
And the machines did everything so expertly that they were finally given the job of finding out what the higher purpose of the creatures could be.
The machines reported in all honesty that the creatures couldn’t really be said to have any purpose at all.
The creatures thereupon began slaying each other, because they hated purposeless things above all else.
And they discovered that they weren’t even very good at slaying. So they turned that job over to the machines, too.  And the machines finished up the job in less time than it takes to say, “Tralfamadore.””