Kærleiksland

Úff.. hádramatísk færsla hér á undan. Ég verð að velja þær vel, því ég hef alltaf haft þá reglu að það verði í mesta lagi ein þannig á hverju ári, þannig að þið sjáið ekki fleiri svona í bráð…

Allavegana er boðskapur færslunnar fyrir ykkur gott fólk, að maður á (að mínu mati) að reyna eins og maður getur að taka eitthvað jákvætt úr öllum súrleika sem maður lendir í um ævina (svo lengi sem það er ekki eitthvað alltof öfgakennt), í staðinn fyrir að vera að naga sig yfir því að eilífu og fussa og sveia það sem eftir er (Maður sér þannig oft gerast)… maður getur ekki breytt fortíðinni, en maður ræður því sjálfur hvernig maður sættir sig við hana. Ég hef mikið reynt að miða við það undanfarið, og ég held að það hafi mikið að segja um það hvort maður verði yfir höfuð hamingjusamur eða ekki, þ.e.a.s. hvernig maður lítur aftur á ævi sína.
Ef maður fer rangt að gæti maður bara endað sem gamall og bitur kall sem hefur ekki gaman að neinu. Jafnvel ekki Matlock! og hvað hefur maður þá? Ekki neitt.

lag dagsins: Clap Your Hands Say Yeah! – Some Loud Thunder

Gleðilegan sunnudag!

Í dag á ákveðin manneskja sem ég þekki/þekkti afmæli. Ég er reyndar ekki búinn að tala við hana í háa babars tíð og það gæti svosem verið að hún sé hætt að skoða þetta blogg, but no matter. Ég ákvað samt að gera svona afmælisfærslu.

Samskipti okkar voru á sínum tíma mjög svo sveiflukennd, aðallega sökum sérkennilegra aðstæðna, og hlutir á milli okkar enduðu að lokum líklega eins ömurlega og þeir hugsanlega gátu… Það mátti rekja til samspils almennrar heimsku okkar beggja og annarra þátta. Við heilbrigðari aðstæður hefðu hlutirnir eflaust þróast á mun heppilegri hátt, en svona er þetta nú bara stundum, og lítið hægt að velta sér upp úr því lengur.
Eftirá að hyggja, þá er það sem ég kýs hinsvegar að muna frá þessum tíma það þegar allt var í góðu hjá okkur. Nokkrir mánuðir sem ég eyddi með einstaklega vel gerðri og indællri manneskju sem ég tengdi rosalega vel við, og sem var mjög svo gaman að vesenast með. Ég vil líka halda að það hafi verið gagnkvæmt. Þrátt fyrir að þetta hafi verið tiltölulega stuttur tími, þá var hann þó mjög sérstakur í mínum huga af mörgum ástæðum, og það eru allskonar hlutir tengdir honum sem gleðja mig þegar ég hugsa til baka, og sem ég á eftir að muna um ókomna tíð. Ég er mjög svo þakklátur fyrir það.

En þessi manneskja er svosem ekki fullkomin frekar en nokkur annar, og undir lokin gerði hún alveg stórkostlega bjánalega og særandi hluti sem ég er ekki einusinni viss um að hún átti sig ennþá á sjálf. Hlutir sem, svo maður sé nú soldið dramatískur, höfðu jafnvel bara áhrif á hvernig ég hegða mér í samskiptum við fólk í dag. Sem er líklega bæði gott og slæmt, en það er efni í aðra færslu (og sjálfshjálparbók, ef út í það er farið)…

En þrátt fyrir það, þá tel ég mig ennþá þekkja hana betur en flestir (nema hún sé gengin í sértrúarsöfnuð eða eitthvað), og ég veit að hún er að upplagi með einstaklega gott hjartalag. Ég á því erfitt með að vera fullur af einhverri reiði og biturð til lengri tíma litið, enda er voða lítið um slíkt hjá mér í dag.
Og þó það megi kannski líta á þetta í dag sem stuttan og skrautlegan kafla í ævi okkar, sem hafði því miður frekar súran og tilgangslausan endi, þá þykir mér þrátt fyrir það ennþá ofsalega vænt um hana, og ég sakna hennar á hverjum degi.
Einhverjum finnst það kannski undarlegt… en sama er mér. Þetta er góð og meinlaus tilfinning sem gerir mig glaðan, og ég hef því engan sérstakan áhuga á að losna við hana.
Þannig er ég nokkuð viss um að ég eigi eftir að muna eftir afmælinu hennar næstu 60 árin, eða alveg þangað til heilinn á mér nennir bara að muna hluti sem tengjast ættfræði, hægðum og Matlock.

Allavegana, til hamingju með afmælið ef þú lest þetta jó.

Jæja enn og aftur kemst ég í svona stubbagrein í blaðinu.. (bls. 12 í fréttablaðinu í dag).. ég klippi það út og set hjá greininni sem kom þegar það var ráðist á mig (sjá færslu 24. apríl) um árið..
ég er búinn að vera alveg sérlega heppinn í gegn um tíðina þegar kemur að einhverju svona kjaftæði.. ég sé alveg fyrir mér næsta skiptið…
“Maður var á gangi um vesturbæ Reykjavíkur þegar hann varð fyrir því óláni að flygill féll á hausinn á honum. Á leiðinni upp í sjúkrabíl kom trúður og slengdi rjómatertu í andlitið á honum. Svo missti hann niður um sig buxurnar.”
Þrátt fyrir þetta eru þessi tvö mál sambærileg að því leyti að ég slapp furðuvel í bæði skiptin, þökk sé einhverjum mini-kraftaverkum.. sekúndum áður en ég er barinn í klessu af einhverjum hóp kemur bæði securitasbíll og keyrir inn í þvöguna, og mamma kemur hlaupandi út. Og þegar hljóðfærunum mínum er öllum stolið, þá finnast þau nánast um leið í einhverju hreysi fyrir ofan. Maður getur ekki annað en verið ánægður með það.

Annars er ég ennþá soldið eftir mig eftir þetta. Er að vega og meta hvort ég eigi annaðhvort að vera svekktur yfir því að það sé ekki ennþá búið að finna græjur uppá 100.000 kall, og vera pirraður yfir því hversu léleg löggan er búin að vera að láta mann vita hvað sé í gangi o.s.frv. eða vera yfir mig þakklátur fyrir að allt mikilvægasta dótið hafi fundist nánast samstundis, og vera rosalega ánægður með löggurnar tvær sem komu hingað og hvað þær leystu málið á smekklegan hátt. Ég hallast að síðari kostinum.

lag dagsins: Menomena – Wet & Rusting